U bevindt zich hier: HomeBestemmingen van Latijns-Amerika & Antartica Reisverhalen Panama Cruises langs natuurparadijzen Panama door de ogen van zijn inwoners
Reisverhalen: Panama door de ogen van zijn inwoners
16-11-2010
Enthousiast gemaakt door mijn tante die in Panama opgroeide, stond het land in Midden-Amerika hoog op mijn verlanglijstje. Dankzij haar verhalen zag ik een land voor me met prachtige natuur, vriendelijke mensen, een moderne hoofdstad en last but not least: beeldschone, idyllische stranden. En wat me misschien nog wel het meest aansprak is de rust. De meeste toeristen laten het land links liggen. Geheel onterecht, weet ik nu.
Dit voorjaar was het zover: mijn vriend en ik pakten onze koffers en maakten ons klaar voor die lang verwachte reis. Niet alleen zouden we Panama aandoen, onze reis zou beginnen in buurland Costa Rica. Als je dan toch naar Midden-Amerika reist kun je het maar beter gelijk goed doen, niet waar? In Costa Rica werden we overdonderd door de prachtige natuur, groene jungles en maakte ik de ene na de ander foto van schattige luiaards, kleine aapjes en kleurrijke vogels. Kortom: een waar paradijs voor een dierenliefhebber als ik. Ik zou een boek kunnen schrijven over al het moois dat mijn vriend en ik in Costa Rica hebben gezien. En dat geldt zeker ook voor onze belevenissen in Panama.
Melancholische geschiedenisles
Na twee weken door Costa Rica te hebben gereisd, staken we de grens met Panama over. Daar waren we dan, in het land waar mijn tante geboren werd en waar ik zoveel over had gehoord. De eerste twee dagen verbleven we in het Gamboa Rainforest Resort, dat een prachtige ligging heeft aan de oevers van de Chagres rivier en het Panamakanaal. Mijn tante noemde dit als haar favoriete plek om bij te komen, en ze had niets teveel gezegd. Wat een heerlijke plek om even te ontspannen! Terwijl ik genoot van een heerlijke massage, zat mijn vriend te dammen met een oude Panamese man die elke week naar de bar in het hotel kwam om een borrel te drinken. Melancholisch vertelde hij over hoe zijn vader in 1914 aan boord was van het Amerikaanse schip dat als eerst door het kanaal voer. Pas sinds de millenniumwisseling is het kanaal in handen van Panama, daarvoor zwaaide Amerika de scepter over het kanaal dat grotendeels door hen gerealiseerd is.
Onbekend en verrassend
Aan boord van de Discovery waarmee wij het kanaal gaan verkennen, leren we meer over de interessante geschiedenis van het kanaal. En niet alleen de geschiedenis maakt indruk. Dat zo'n onnatuurlijk aangelegde waterweg zó imposant kan zijn. Of is het kanaal misschien juist zo indrukwekkend door al het mensenwerk dat erin zit? De gigantische sluizen waarbij schepen méters boven zeeniveau worden getild door het water, zijn zo'n spektakel dat we er wel de hele dag naar kunnen kijken. In Nederland merkten we dat onze collega's, vrienden en familie -behalve natuurlijk mijn tante- Panama vooral kenden van het Panamakanaal. Maar het land heeft zó veel meer te bieden. Hoewel we in Costa Rica al dachten dat de natuur echt niet mooier en groener kon zijn, worden we verrast door de schoonheid van Panama's natuur. Hoe kan het dat dit land zo relatief onbekend is? Al is dat voor ons een groot voordeel: overal spreken Panamezen ons aan en is men nieuwsgierig waar wij vandaan komen en vooral: wat ons naar Panama brengt. Iedereen die ons aanspreekt geeft ons tips: als we Panama écht willen leren kennen, moeten we naar dat ene barretje in dat weggestopte straatje in een rustig gedeelte van Panama Stad. En als we de jungle rond het Gatunmeer op zijn best willen zien, moeten we zéker voor zonsopgang opstaan om met kleine bootjes door het gebied te varen.
Ruisen van de zee
We nemen alle adviezen ter harte en hebben ook echt het idee het ongerepte en pure Panama op zijn best te beleven. De Discovery brengt ons naar de mooiste plekken van Panama en we zijn dan ook blij dat we op advies van Pagona's reisspecialist voor deze manier van reizen hebben gekozen. Omdat onze kennismaking met het land ons niet intensief genoeg kan zijn, verblijven we na afloop van de cruise nog een paar dagen op de tropische San Blas archipel. We slapen in romantische, houten hutjes op zee. Als we 's ochtends wakker worden horen we zacht de golven ruisen. Het voelt alsof we in het paradijs zijn, zo mooi, kalm en zonnig is het hier.
Als we drie dagen later op het vliegveld staan voor onze vlucht naar huis, zitten we nog met één vraag: hoe heeft mijn tante dit prachtige land achter zich kunnen laten?